Ben ik een goede buur?

Jeske Jongerius, Woonbond – Huurwijzer 2025-2

Ik staar uit m’n keukenraam en probeer de namen van langslopende buren voor de geest te halen. Oké, te gokken: ik weet er maar drie of vier. Ben ik wel een goede buur? Die vraag spookt door mijn hoofd sinds ik onderzoek doe naar ‘goede buren’.

Ik staar uit m’n keukenraam en probeer de namen van langslopende buren voor de geest te halen. Oké, te gokken: ik weet er maar drie of vier. Ben ik wel een goede buur? Die vraag spookt door mijn hoofd sinds ik onderzoek doe naar ‘goede buren’.

In woningcorporatie-land zijn ‘goede buren’ een nieuwe beleidstrend. Sommige corporaties hebben sociale huurwoningen speciaal voor ‘goede buren’. Als woningzoekende maak je kans op dit label en zo’n woning- soms met voorrang- met de intentie ‘wat extra’s te doen’ voor de buurt. Woningcorporaties willen zo de leefbaarheid opkrikken.

De wijken waar dit wordt ingezet lijken een beetje op de mijne. Wijken waar jarenlang veel mensen met lage inkomens en grote uitdagingen bij elkaar zijn gehuisvest. Voordat ik mijn huissleutels kreeg, vertelde mijn woningcorporatie dat er ‘achter de voordeuren veel speelt’. Drugslabs, verslavingen en armoede. Als ik wilde, kon ik de woning nog weigeren. Dat wilde ik niet. ‘Gelukkig. We zijn blij met bewoners zoals jij’.
Zoals ik … wat bedoelde ze daar mee? Een hoogopgeleide, werkende dertiger?

Het doet denken aan de gesprekken tussen woningcorporaties en de ‘goede buren’, waarin wordt benadrukt dat ‘je moet kunnen omgaan met mensen die anders zijn dan jij’.

“‘Goede buren’ klinkt onschuldig, maar de bijhorende beleidstaal is doordrenkt van veronderstelde verschillen”

‘”Goede buren’ klinkt onschuldig, maar de bijhorende beleidstaal is doordrenkt van veronderstelde verschillen”

De ‘goede buren’ worden ‘dragende bewoners’ genoemd – degenen die hulp bieden – terwijl de andere bewoners worden omgedoopt tot ‘vragend’. Zij vroegen overigens niet om de ‘goede buren’. Sterker nog, de meesten zijn niet eens op de hoogte van hun komst. Toch is het plan dat de ‘goede buren’ bijdragen aan de sociale cohesie van de zittende bewoners.

Het onderliggende idee dat armere wijken tekortschieten in betrokkenheid, lijkt een misvatting als ik naar mijn wijk kijk. Toen een oude buurman thuis werd overvallen, zamelde mijn buurt geld in voor beveiligingscamera’s. Er is een lief-en-leedpotje en vrijwilligers delen kerstlichtjes uit voor de donkere dagen. Van mijn buurvrouw kreeg ik zelfs een kerstpakketje. Eigenlijk stikt het hier van de goede buren.

En ik? Terwijl ik wel hulp ontving- een buurman installeerde mijn elektrische fornuis en mijn buurvrouw verzorgde mijn planten – heb ik zelf weinig toegevoegd. Ik had mijn handen vol aan mijn eigen sores. In de laatste anderhalf jaar ben ik verhuisd, overleed mijn vader, had ik een relatiebreuk en veranderde ik twee keer van werk.

Maakt mij dat géén goede buur? Een ‘vragende’ bewoner? Ben ik opeens ‘anders’?

Volgens mij maakt het mij vooral menselijk, net als alle andere mensen in de wijk. Soms heb je veel te geven, en soms heb je extra liefde of hulp nodig. Ik besluit de labels van mij af te schudden, straks gaan we nog denken dat die kantoortuinn-tegenstellingen in de echte wereld net zo leven.

---

Naschrift HBZ

Probeer zelf ook een goede buur te zijn. Kijk eens om naar je buurtgenoten. Help elkaar waar nodig. Vooral de mensen die dagelijks hun rondje met het hondje doen zijn vaak de ogen en oren van de buurt. Zeg elkaar weer eens gedag als je elkaar tegen komt en loop niet stoïcijs langs elkaar.

Je hoeft niet dagelijks bij elkaar over de vloer te komen om elkaar te helpen. Een pakketje voor iemand aanpakken is een kleine moeite. De plantjes water geven van iemand die met vakantie is ook. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Als je buren niet in staat zijn om hun tuin bij te houden is een uurtje buurtuinieren een goede investering in je buurt. En ook voor jezelf omdat je dan wat fijner thuis komt.